“ΒΥΖΑΝΤΙΟ” Ή ΚΑΡΛΟΜΑΓΝΟΣ; ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 Τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.

Ἡ λέξις “Eὐρώπη” εἶναι ἑλλη­νι­κή (εὐρύ – ὤψ) καί πρωτοαναφέρεται στήν ἑλλη­νι­κή μυθολογία. Κατά γενική παραδοχή ὁ πρῶτος μεγάλος εὐρωπαϊκός πολιτισμός, γεννήθηκε ἀπό τούς Ἕλληνες, μετά τήν ἀπόκρουσι τῆς ἀσιατικῆς εἰσβολῆς στήν Eὐρώπη (Ἑλληνοπερσικοί Πόλεμοι 490, 480-479 π.Χ.) καί μέ τήν ἀνάπτυξι τοῦ λεγομένου Κλασικοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ (5ου π.Χ. αἰ­­ώ­­νας).[1] Ἡ πρώτη ἐνοποίησις τοῦ Eὐρωπαϊκοῦ χώρου θεωρεῖται ἡ Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία (Pax Romana). Ἀπόρροιά της ὑπῆρξε αὐτό πού συνθετικά ἀποκαλεῖται “Ἑλληνορωμαϊκός Πολιτισμός” ὁ ὁποίος βέβαια προέκυψε ἀπό τήν ρωμαϊκή κατάκτησι – ἀφομοίωσι τοῦ Ἑλληνιστικοῦ Κόσμου.

Τό ἔτος 324 μ.Χ. μέ τήν μονοκρατορία τοῦ Με­γά­λου Κωνσταντίνου ἱδρύεται ἡ Κωνσταντινούπολις, στήν ἀρχαία ἑλλη­νι­κή ἀποικία τοῦ Βυζαντίου. Ὁ πρῶτος αὐτός σταθμός ἐξελληνισμοῦ τοῦ Κράτους, συμπίπτει χρονικά μέ τόν πρῶτο σταθμό ἐκχριστιανισμοῦ του, πού εἶναι ἡ Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Νικαίας τό 325. Αὐτή ἡ ξεκάθαρα ἑλληνική «Νέα Ρώ­­μη» ἔ­μελ­λε νά ἀντικαταστήση σταδιακά τήν λα­τι­νική Ρώμη. Καί νά ἐ­ξε­­λιχθῆ σέ ἕδρα μίας νέας Αὐτοκρατορίας γιά τό πρω­το­φανές διά­στημα τῶν 1129 ἐτῶν. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Andre Pi­ga­niol «ὁ ἑλλη­νισμός ξαναβρῆκε σέ αὐτήν, τήν ἰσ­χυ­ρή του πρω­τεύ­­ου­σα, ἐ­νῶ πα­ράλληλα ἡ Ρώμη γινόταν καί πά­λι πρω­τεύουσα τοῦ ρω­­­μα­νι­σμοῦ».[2]

Κατά τόν κλασικό ὁρισμό τοῦ Paul Valery, πού εἶναι καί ὁ εὐρύτερα ἀποδεκτός οἱ πυλῶνες τῆς σύγχρονης Eὐ­ρώπης (καί τοῦ λεγομένου δυτικοῦ πολιτισμοῦ) εἶναι τό ρχαίο λ­λη­νικό Πνεύμα,Χρι­­στιανισμός καί τό Ρω­μαϊκό Δίκαιο. Ποιός ὄμως ὑπῆρξε ἐκείνος πού διέσωσε, θεμελίωσε καί διαφύλαξε αὐτούς τούς τρεῖς πυλῶνες, πού ἀποτελούν (ἤ πρέπει νά ἀποτελούν) τό «ἀέτωμα» τῆς σύγχρονης Eὐρώπης; Τό κρατικό μόρφωμα τοῦ Καρλομάγνου πού κάποιοι δυτικοί ἱστορικοί βάπτισαν «πατέρα» της ἤ ὁ λεγόμενος “Βυζσντινός Πολιτισμός”;  

Ὁ Κωνσταντῖνος Α’, κρατώντας τήν Κωνσταντινούπολι

Διαβάστε Περισσότερα

Η ΕΥΡΕΣΙΣ & ΑΝΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ: ΤΑ ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Κάθε 14 Σεπτεμβρίου ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐορτάζει τήν διπλή ἀνύψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Στήν πραγματικότητα τιμοῦμε δύο ξεχωριστά ἱστορικά γεγονότα πού τό ἔνα ἔλαβε χώρα τό 327 μ.Χ. μέ τήν εὔρεσι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπό τήν Αγία Ἑλένη καί τό άλλο τό 630 μ.Χ. μέ τήν ἀναστήλωσί του ἐπί Αὐτοκράτορος Ἡρακλείου. Ἁς τά δοῦμε:

Διαβάστε Περισσότερα

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΖΟΥΡΝΑΤΖΗΣ (1935-2022)

Διετέλεσε Ὑφυπουργός παρά τῷ Πρωθυπουργῷ τῆς Κυβερνήσεως Σπ. Μαρκεζίνη ἀπό 8 Ὀκτωβρίου 1973 μέχρι 25 Νοεμβρίου 1973.

Γεννήθηκε 7 Ὀκτωβρίου 1935 στούς Σο­φά­δες Θεσσαλίας. Σπούδασε Νο­μι­κές καί Πο­­­­λιτικές Ἐπιστῆμες στό Πα­νε­πι­στήμιο Ἀ­θη­νῶν καί ἐργάσθηκε ὡς δι­κη­γόρος. Ἀσ­χο­λή­­θηκε μέ τήν δημο­σιογρα­φία καί τήν πο­λι­­τική. Διετέ­λε­σε ἀρχηγός Νε­ολαίας τοῦ Κόμ­ματος Προο­δευ­τι­κῶν τοῦ Σπ. Μαρ­κε­­ζί­νη. Ὑπῆρξε Διευ­θυ­ντής τοῦ πο­λι­­τικοῦ πε­ριο­δικοῦ «Προο­πτι­­­κή» τήν πε­ρί­οδο 1960 - 1967.

Ὡς Ὑφυπουργός παρά τῷ Πρωθυπου­ργῷ ἐπί Κυβερνήσεως Μα­­ρκεζίνη, ἐκτε­λού­­σε χρέη Κυβερνητικοῦ Ἐκπροσώπου. Ἀπό τό 1974 μέχρι τό 1997 ἀρθρογραφοῦσε στήν κε­ντρική στήλη τῆς ἐφη­μερίδος «ΕΣΤΙΑ». Ὑπῆρξε ἱδρυτικό μέλος τοῦ κόμματος ΕΠΕΝ, μέ τό ὁποῖο καί ἐξε­λέγη Εὐρωβουλευτής τό 1989.

Συνέγραψε τά βιβλία:
-«Ἐναντίον τῆς Δημαγωγίας» (1977),
-«Ἡ Πολιτική τῶν Ἐπιμηθέων καί ἡ περίπτωσις Μαρκεζίνη» (1978),
-«21η Ἀπριλίου 1967. Μύθοι καί Ἀλήθεια» (1996, μαζύ μέ τόν Γρ. Μιχαλόπουλο),
-«Ἐναντίον τῆς Κομματοκρατίας» Τόμοι Α’ - Β’ (2006).
-«Εναντίον του Ρεύματος» (2010)

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ & Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Δημιουργία & ἐπέκτασις: Ἀπό τήν Μυ­­κηναϊκή μέχρι τήν Έλληνιστική περίοδο

Ὁ ἑλληνισμός τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ξεκίνησε τήν Μυ­­κηναϊκή περίοδο καί παγιώθηκε περί τόν 8ο αἰώνα π.Χ. στά παράλιά της μέ τόν ἐποικισμό: - Ἰώνων πού ίδρυσαν τίς πόλεις Μίλητο, Μυό, Πριήνη, Ἔφεσο, Κολοφώνα, Λέβεδο, Τέω, Κλαζομενές, Ερυθρές καί Φώκαια μέ θρησκευτικό κέντρο τήν Μυκάλη. - Αἰ­ολέων  πού ἵδρυσαν τίς πόλεις Σμύρνη, Αγές, Γράνεια, Κίλλα, Κύμη, Λάρισα, Αἰολίδα, Μύρινα, Νέο Τείχος, Νότιον, Πιτάνη, καί Τήμνο καί τόν 7ο αἰώνα π.Χ. ἐπεκτάθηκαν στήν Τρωάδα. - Δω­ριέων πού ἵδρυσαν τίς πόλεις Ἀλικαρνασσό καί Κνίδο, μέ θρησκευτικό κέντρο τόν ναό τοῦ Ἀπόλλωνος στό ἀκρωτήριο Τριόπιο.

Ἀπό τά μικρασιατικά παράλια οἱ Ἕλληνες ἀποίκισαν τόν 8ο αι. π.Χ. καί τά παράλια τοῦ Εύξείνου Πόντου ἵδρύοντας τήν Σινώπη ἡ ὁποία μέ τήν σειρά της ἵδρυσε τό 756 π.Χ τήν Τραπεζούντα, τήν Κρώμνη, τό Πτέρυον, τήν Κύτωρο κ.α.

Στήν Ἑλλη­­νιστική περίοδο ὁ Ἑλλη­­νι­σμός μέ τό Κράτος τῶν Σελευκιδῶν ἐπεκτά­θη­­κε στά βά­θη τῆς Μ. Ἀσίας μέ συ­νέ­πεια ἡ ἑλλη­νική γλῶσσα νά ἐκτο­πί­ση πα­­ντε­λῶς τήν λυδική, τήν κα­­ρι­κή, τήν φρυγική κ.λπ. καί νά δημιουργηθούν τά ἐλληνιστικά κράτη Βιθυνίας, Καππαδοκίας, Περγάμου, καί Κιλικίας

Στόν Πόντο ἐξελληνίζονται πλήρως τά Κόμανα, τά Κάβειρα, ἡ Γαζίουρα καί ἡ Ἀμάσεια. Ἡ Τραπεζούντα, τά Κοτύωρα, ἡ Ἀμισός (Σαμψούντα) καί ἡ Σινώπη ἀνέρχονται σέ κορυφαία ἑμπορικά καί πολιτικά κέντρα. Καί μέ τήν ἵδρυσι τοῦ Ἑλληνιστικοῦ Βασιλείου τοῦ Πόντου (302-63 π.Χ.) ὁ πλήρης ἐξελληνισμός ἑπεκτείνεται σέ ὅλη τήν Καππαδοκία (Μεγάλη Καππαδοκία καί Καππαδοκία τοῦ Πόντου) καί η ἐλληνική γίνεται ἡ ἑπίσημη γλῶσσα. Κατά τήν Ρωμαϊκή κυριαρχία ὁ ἐλληνισμός τῆς Μικρᾶς Ἀ­σί­ας συνεχίζει τήν ἑκπολιτιστική του ἑπέκτασι. Ὁλόκληρο τό παραλιακό τμῆ­μα τῆς Μικρᾶς Ἀ­σί­ας καί ἡ πε­διά­δα τῆς Κιλικίας «ἦταν ἐξελ­λη­νισ­μέ­νο γιά πάνω ἀπό χίλια χρό­νια πρίν ἀπό τή βασιλεία τοῦ Ἰουστι­νια­­νοῦ»[1].

Διαβάστε Περισσότερα

ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ Ή "ΕΜΦΥΛΙΟΣ"(1946-49); ΟΙ ΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΒΙΤΣΙ - ΓΡΑΜΜΟΥ

τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Μετά τήν “Συμφωνία τῆς Βάρκιζας” στίς 12/2/1945, τό Κ.Κ.Ε. δέν παρέδωσε ὅλον τόν ὁπλισμό του. Παρέδωσε τόν πλέον ἄχρηστο, ἰταλικῆς προελεύσεως καί ἀπέκρυξε τόν πλέον ἀξιόμαχο ὁπλισμό σέ κρύπτες. Στίς 29 Μαΐου 1945, ὁ “Γενικός Γραμματεύς” τοῦ ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης ἐπανῆλθε στήν Ἑλλάδα καί ἀμέσως ἔδωσε ἐντολή γιά τήν συγκρότησι ὀργανώσεων “αὐτοαμύνης” καί γενικότερα ἐνόπλων συμμοριῶν στήν ὕπαιθρο καί τίς πόλεις μέ πρόφασι τήν δῆθεν “λευκή τρομοκρατία”!

  

Τόν Φεβρουάριο τοῦ 1946 ἐπέβαλε στήν Ὁλομέλεια τῆς Κ.Ε. τοῦ ΚΚΕ τήν ἀπόφασι γιά ὀργάνωσι “νέας ἔνοπλης λαϊκῆς πάλης” τήν ὁποία ἀνέθεσε στόν Μάρκο Βαφειάδη. Στίς ἐκλογές τῆς 31ης Μαρτίου 1946, τό ΚΚΕ δήλωσε ἀποχή. Καί ἀντί νά συμμετάσχη, γιά νά ἀποδειχθῆ ἡ πραγματική ἐπιρροή του στόν λαό, ἀπεφάσισε νέο αἱματοκύλισμα τῆς Ἑλλάδος…Ἀνήμερα τῶν ἐκλογῶν, ἔνοπλη συμμορία τοῦ Κ.Κ.Ε. ἐξαπέλυσε ἐπίθεσι κατά τοῦ Σταθμοῦ Χωροφυλακῆς Λιτοχώρου, φονεύοντας τους, ὅλους. Αὐτή θεωρεῖται ἡ πρώτη πράξις τοῦ Συμμοριτοπολέμου.

Διαβάστε Περισσότερα