Το πολιτικό όραμα του Γεωργίου Παπαδοπούλου
Του Νικολάου Ματθαίου, Φοιτητού Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων, Μέλους του ΕΠΟΚ
(Λόγος εκφωνηθείς στο Τρισάγιο του Γεωργίου Παπαδοπούλου 2022)


Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να αποδώσουμε, όπως και κάθε χρόνο, φόρο τιμής στην προσωπικότητα που σημάδεψε την μεταπολεμική ιστορία της χώρας μας. Μία προσωπικότητα, της οποίας το έργο μιλάει από μόνο του. Μία προσωπικότητα, που, πολλά χρόνια προτού αναλάβει τα ηνία αυτής της χώρας, είχε περάσει μία ολόκληρη 10ετία πολεμώντας για αυτήν.
Ωστόσο, ο λόγος για τον οποίον δίνουμε κάθε χρόνο το παρόν, δεν είναι μόνο ιστορικός. Δεν είμαστε μόνο νοσταλγοί μίας περιόδου κατά την οποίαν η Ελλάς εκσυγχρονίστηκε και γνώρισε μία πρωτοφανή ανάπτυξη σε όλους τους τομείς. Δεν είμαστε μόνο θαυμαστές του Γεωργίου Παπαδοπούλου, που ηγήθηκε της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967 και έσωσε την χώρα από έναν βέβαιο και αναγνωρισμένο από όλους τους εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου της εποχής κίνδυνο εμφυλίου σπαραγμού, όσο κι αν μετά αρνήθηκαν ότι αυτός υπήρχε.
Θα χρειαζόμασταν ώρες ολόκληρες για να αναλύσουμε το πρωτοφανές κυβερνητικό έργο της περιόδου σε όλους τους τομείς. Οικονομικό, κοινωνικό, διοικητικό, πολιτιστικό, εξοπλιστικό κλπ.… Σήμερα, όμως, δεν θα αναφερθούμε σε οικονομικούς δείκτες ή στο πόσα εργοστάσια ή πόσοι δρόμοι ή ναυπηγεία κλπ. έγιναν. Σήμερα θα μιλήσουμε για το πολιτικό του όραμα.
Η φύση του εθνικιστή δεν είναι μόνο να αναπολεί και να υμνεί περιόδους και καταστάσεις, αλλά και να κάνει ό,τι μπορεί για να οικοδομήσει ένα καλύτερο αύριο για αυτόν και τους συμπατριώτες του.
Ο ιδιοφυής, εργατικότατος, βαθύτατα μορφωμένος, αλλά και μετριοπαθής Γεώργιος Παπαδόπουλος, είχε ένα πολιτικό όραμα για την Ελλάδα και για αυτό το όραμα θα ήθελα σήμερα να πω μερικά λόγια, δίχως βεβαίως να εμβαθύνω ιδιαιτέρως, διότι δεν το επιτρέπει ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος.




