Τι ακριβώς είναι το Ε.ΠΟ.Κ.
Το Εθνικό Πολιτιστικό Κίνημα και συντετμημένα ΕΠΟΚ είναι ένας Σύνδεσμος Ιστορικών και Πολιτικών Ερευνών, με την μορφή Σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Οι σκοποί του Ε.ΠΟ.Κ. με βάσει το Κατάστατικό του είναι οι εξής:
του Νίκου Ματθαίου, φοιτητού Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων, μέλους του Ε.ΠΟ.Κ.
«Εκδηλώσεις μίας ωργανωμένης μειοψηφίας»
Την Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 1973, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Παπαδόπουλος συσκέπτεται στο γραφείο του, μαζί με τον Αντιπρόεδρο της Δημοκρατίας Αγγελή, τον Αντιπρόεδρο της Κυβερνήσεως Μητρέλια και τον Πρωθυπουργό Μαρκεζίνη. Συζητούν εάν, προκειμένου να αποφευχθούν περαιτέρω επεισόδια, πρέπει να κηρύξουν τον Στρατιωτικό Νόμο.[1] Ενώ ο Παπαδόπουλος με τον Αγγελή αμφιταλαντεύονται, Μητρέλιας και Μαρκεζίνης τάσσονται ανεπιφυλάκτως υπέρ. Εν τέλει, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος συμφώνησαν. Όπως προέβλεπε το Σύνταγμα, συνεκλήθη Υπουργικό Συμβούλιο, που επικύρωσε την κήρυξη του Στρατιωτικού Νόμου για 30 ημέρες.
του Νίκου Ματθαίου, φοιτητού Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων, μέλους του Ε.ΠΟ.Κ.
Η εξέλιξη των γεγονότων πριν από το τελικό 3ήμερο
Στις 4 Νοεμβρίου 1973, λαμβάνει χώρα το 5ετές μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου. Οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Γεώργιος Μαύρος εκμεταλλεύονται την μνήμη του νεκρού προς ιδίον πολιτικόν όφελος. Από τον χορό δεν απουσιάζει και η ΚΝΕ κινητοποιώντας τις μάζες της Κεντροαριστεράς, ενώ ευκαιρία δεν χάνει να συμμετέχει και ο Αλέκος Παναγούλης, που ούτε 2 μήνες νωρίτερα αποφυλακιζόταν με Ειδική Χάρη του Παπαδόπουλου.
Το μνημόσυνο άρχισε στις 09:30 και, αφότου τελείωσε, στον χώρο του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών παρέμεναν περίπου 2.500 νέοι, που ασκούσαν μεν το νόμιμο δικαίωμά τους για διαδήλωση κατά της κυβερνήσεως, το έκαναν όμως μετά συνοδείας ξύλινων δοκών, σιδηρολοστών και πετρών. Λόγω του ότι η Αστυνομία είχε εντολές να μην ενδώσει στις προκλήσεις, τραυματίστηκαν περισσότεροι από 40 αστυνομικούς, εκ των οποίων οι 2 πολύ βαρειά. Παρόλα αυτά, η χρήσης βίας κρατήθηκε στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, με μόνον 37 συλλήψεις και μόλις 5 προσαγωγές. Δεδομένου του πόση προετοιμασία και οργάνωση είχε γίνει για την διαδήλωση και δεδομένου του τελικού αριθμού των παρευρισκομένων, η συγκέντρωση επρόκειτο μάλλον περί λυπηρής αποτυχίας, με το μεγαλύτερο μέρος του λαού της Αθήνας να αγνοεί μέχρι και το γεγονός ότι αυτή έλαβε χώρα. Ωστόσο, οι παλαιοπολιτικοί δεν πτοήθηκαν και επανήλθαν δριμύτεροι.
του Νίκου Ματθαίου, φοιτητού Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων, μέλους του Ε.ΠΟ.Κ.
Ακούγεται συχνά ότι η κύρια αντίσταση προς την 21η Απριλίου προήλθε από τους φοιτητές. Αυτός ο ισχυρισμός εμπεριέχει μία αλήθεια και ένα ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι, πράγματι, μία 3ήμερη κατάληψη (η οποία υποκινήθηκε, ωστόσο, από εξωτερικά και πολιτικά συμφέροντα) υπήρξε αρκετή σε σύνολο και ένταση για να υπερκεράσει την μηδαμινή αντίσταση προέβαλε ο λαός κατά τα 6 έτη της διακυβερνήσεως του Γεωργίου Παπαδοπούλου. Το γιατί ένας λαός που ανέκαθεν, σε όλη την ιστορία του, δίχως εξαίρεση, αντιστάθηκε με νύχια και με δόντια σε όποιον τύραννο βρήκε μπροστά του, δεν αντιστάθηκε καθόλου κατά την διάρκεια της 21ης Απριλίου, αφήνω τον αναγνώστη να το κρίνει. Το ψέμα που εμπεριέχει αυτή η δήλωση είναι διττό. Αφ’ ενός, η μεγαλύτερη αντίδραση προς το καθεστώς δεν προήλθε από τοις φοιτητές, αλλά από το ίδιο το καθεστώς. Από τους ίδιους τους «σκληροπυρηνικούς» του καθεστώτος, που στέκονταν εμπόδιο στον Παπαδόπουλο σε κάθε του βήμα, κατά την διαδικασία της πολιτικοποίησης του καθεστώτος στην οποίαν απέβλεπε. Αυτό, βεβαίως, είναι θέμα για άλλο άρθρο. Αφ’ ετέρου, οι Κυβερνήσεις Παπαδοπούλου έλαβαν επαναστατικά μέτρα υπέρ των φοιτητών, τα οποία το μεγαλύτερο μέρος του φοιτητικού κόσμου τα αντιλαμβανόταν, για αυτό και δεν συμμετείχε μαζικά ούτε στα γεγονότα της Νομικής (Φεβρουάριος 1973), ούτε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου (Νοέμβριος 1973). Θα αναφερθούμε, λοιπόν, στο τι έπραξε ο Παπαδόπουλος προς όφελος των φοιτητών και θα κάνουμε μία παρουσίαση των γεγονότων της Νομικής, προτού εισέλθουμε στο κύριο μέρος του άρθρου, αυτό της αναλύσεως των αιτιών, των συμβάντων και των αποτελεσμάτων της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου.
Τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.
Στίς 14 Νοεμβρίου τοῦ 565 πέθαινε σέ ἡλικία 83 ἐτῶν ὁ Ἰουστινιανός Α’ ὁ ἐπονομασθείς καί Μέγας…
Ἡ ἐξουσία του ἀρχίζει τό 527, ὅταν ὀνομάσθηκε αὔγουστος καί συναυτοκράτωρ ἀπό τόν ὑπέργηρο θείο του Ἰουστῖνο ὁ ὁποίος εἶχε διαδεχθεῖ τόν ἐξαίρετο Αὐτοκράτορα Ἀναστάσιο Α’ τον Δίκορο, ἕναν καθαρόαιμο Ἕλληνα ἀπό τό Δυρράχιο τῆς Ἠπείρου. Ὁ Vasiliev γράφει: «Ἡ ἐποχή τοῦ Ἀναστασίου ὑπῆρξε πολύ σημαντική γιά τή μεγαλόπνοη πολιτική τοῦ δευτέρου διαδόχου του, Ἰουστινιανοῦ τοῦ Μεγάλου».[1] Ὁ Ἰουστινιανός Α’ ἀνέλαβε ἀποκλειστικός Αὐτοκράτωρ τήν 1η Αὐγούστου 527. Καταγόταν ἀπό τό Ταυρίσιο τῆς Δαρδανίας πού ἀνῆκε στήν ὑπαρχία Ἰλλυρικοῦ. Αὐτό προξενεῖ τό σύνηθες λάθος νά χαρακτηρίζεται ἀπό κάποιους ἱστορικούς “Ἰλλυριός”.[2] Γεγονός πού δέν ἀνταποκρίνεται στήν πραγματικότητα, διότι ἡ ἐπαρχία τοῦ Ἰλλυρικοῦ περιελάμβανε ὅλη τήν Ἑλληνική Χερσόνησο μέχρι τήν Παννονία. Οἱ ἱστορικοί τῆς περιόδου ἐκείνης τόν χαρακτηρίζουν Θράκα, γεγονός πού ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό τά ὀνόματα τῆς οἰκογενείας. Στήν ἀξιόλογη μελέτη του, ὁ Ἐμμ. Καρακώστας ἀναφέρει: «αὐτό γίνεται φανερό ἀπό τό ὄνομα τοῦ πατέρα του Σαββατίου, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ ἕνα κατ’ ἐξοχήν θρακικό ὄνομα».[3] Τό ἴδιο ἀναφέρεται καί στήν «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», ὅπου θεωροῦνται ὡς «οἰκογένεια ἐκρωμαϊσμένων Θρακῶν χωρικῶν».[4]
