τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες -Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός καί Ἰωάννης Χρυσόστομος- θεωρούνται οἱ μεγάλοι Θεολόγοι καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας, προστάτες ἐπίσης τῶν γραμμάτων καί τῶν σπουδαστῶν.
Ἡ ἑορτή τους καθιερώθηκε κάθε 30 Ἰανουαρίου ἐπί Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου[1] ἀπό τόν Ἰωάννη Μαυρόποδα.[2]
Ἕλληνες ὅλοι τους, μιλοῦσαν καί ἔγραφαν στήν ἑλληνική γλῶσσα, διέθεταν ἑλληνική παιδεία καί χρησιμοποιούσαν τήν ἑλληνική διαλεκτική ὁρολογία γιά τήν διατύπωσι τῶν θεολογικῶν δογμάτων τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τό τροπάριό τους, τούς ἀποκαλεῖ «Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς Τρισηλίου Θεότητος...».
Διαβάστε Περισσότερα
τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ
Στίς 29 Ἰανουαρίου 1941, ὁ Πρωθυπουργός τοῦ "ΟΧΙ" Ἰωάννης Μεταξᾶς ἔφευγε ἀπό τήν ζωή. Τό Ἰατρικό ἀνακοινωθέν ἔλεγε:
«Ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἐνεφάνισε πρό δέκα ἡμερῶν, ἤτοι τό προπαρελθόν Σάββατον, φλεγμονήν τοῦ φάρυγγος ἤτις κατέληξεν εἰς ἀπόστημα παραμυγδαλικόν. Παρά τήν ἔγκαιρον διάνοιξιν του ὡς καί τήν μετεγχειρητικήν κατάλληλον θεραπείαν, παρουσίασεν ἐν συνέχειᾳ τοξιναιμικά φαινόμενα καί ἐπιπλοκάς, ὡς γαστρορραγίαν καί οὐρίαν καί ἀπέθανεν σήμερον 6 π.μ.
Ἐν Ἀθήναις τή 29η Ἰανουαρίου 1941
Οἱ θεράποντες ἰατροί:
Μ. Γερουλάνος Ἰ. Χρυσικός
Β. Μπένσης Γ. Καραγιαννόπουλος
Μ. Γεωργόπουλος Δ. Κομνηνός
Μ. Μακκᾶς Ν. Λωράνδος
Ε. Φωκᾶς Γ. Οἰκονομίδης
Δ. Δημητριάδης Ν. Γεωργόπουλος»
Διαβάστε Περισσότερα
τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ
Στίς 15 Ἰανουαρίου 1973, ὁ τότε Ἀντιβασιλεύς - Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπαδόπουλος προχώρησε σέ μία κυριολεκτικά κατά τόν Σόλωνα Γρηγοριάδη «ἀπροσδόκητη χειρονομία»: Ἡ Ἑλλάς παραιτήθηκε ἀπό τήν δωρεάν ἀμερικανική βοήθεια!
Διαβάστε Περισσότερα
IN MEMORIAM[1]
υπό Χρήστου Π. Μπαλόγλου
«Ὅταν δ’ ἔλθη τὸ πεπρωμένον τέλος, οὐ μετά λήθης ἄτιμοι κεῖνται, ἀλλά μετά μνήμης τὸν ἀεὶ χρόνον ὑμνούμενοι θάλλουσι».
Ξ ε ν ο φ ώ ν τ ο ς, Απομνημονεύματα Β΄ Ι 3.
Την 13ην Ιανουαρίου 2022 έληξε το θαύμα της ζωής για τον Λουκά Πάτρα. Έζησε ο Λουκάς Πάτρας πέραν του αιώνος (101 έτη) και άσκησε την ελευθερία του για τόσον μόνον χρόνο. Πέρα από τα όρια του βιωμένου αυτού χρόνου υπάρχει απλώς –και αναφέρομαι για ύπαρξη επίγεια– στην μνήμη των συγγενών, φίλων και των γνωρίμων του, μαθητών και συναδέλφων του, αλλά και με την παρουσία του έργου του, διατηρημένου στην επιστημονική συγκρότηση όσων εμαθήτευσαν πλησίον του, και θησαυρισμένου στα πολυπληθή δημοσιεύματά του, αγαθά διανθρώπινης αξίας και λειτουργίας, υπαρκτά σε χρόνο εκτεταμένο πολύ πέραν από τον χρόνο της ζωής των συγγραφέων τους.
Διαβάστε Περισσότερα
