του Χρήστου Μπολώση, Αντιστρατήγου ε.α., Β' Αντιπροέδρου του Ε.ΠΟ.Κ.
του Χρήστου Μπολώση, Αντιστρατήγου ε.α, Β Αντιπροέδρου του ΕΠΟΚ
Λιβανιστήρι... στον Πρόεδρο
Τον Πρόεδρό μας τον ξέρετε; Μη βιαστείτε να απαντήσετε «ναι», διότι δεν μιλάω για τα βιογραφικά στοιχεία του, που αναφέρονται στα «αυτιά» των βιβλίων του. Ξέρετε βέβαια πως γεννήθηκε το 1974, τότε που η Ελλάδα απελευθερώθηκε από την χούντα και τα 9 εκατομμύρια χουντικοί εν μια νυκτί ανέπνευσαν τον αέρα της ελευθερίας και έγιναν αντιχουντικοί. Δηλαδή, γεννήθηκε στην αρχή του σύγχρονου «Χρυσού Αιώνα». Κι’ όμως μας βγήκε αιρετικός. Γιατί όμως; Τα «ΕΠΟΚ-ικά» γι’ αυτό είναι εδώ. Για να σας τον μάθουν.
Και τώρα εγώ, πώς βρέθηκα αυτόκλητος συνήγορος του Προέδρου;
Να πεις ότι θα μου αυξήσει τον μισθό; Μπα! Άλλωστε λεφτά δεν υπάρχουν για εμάς την πλέμπα.
Να πεις ότι θα είμαι ο επόμενος Πρόεδρος του ΕΠΟΚ; Και τι είμαστε οι οικογένειες «Μητσοτάκη» ή «Παπανδρέου» ή «Καραμανλή» να μεταβιβάζεται κληρονομικώς ο τίτλος και ο κυρίαρχος να μας ψηφίζει;
Να πεις ότι θα μου δώσει κάνα έργο με απ’ ευθείας ανάθεση; Ούτε λόγος. Τα πρόλαβε όλα ο δήμαρχος Αθηναίων, με τους «Μεγάλους Περιπάτους» και τις μεγαλύτερες μίζες.
Να πεις ότι θα επιχορηγήσει την ανύπαρκτη ιστοσελίδα μου; Δεν υπάρχει σάλιο αφού ο κ. Πέτσας πρόλαβε και τα μοίρασε πρώτος εκεί που πρέπει!...
Να πεις ότι θα βγάλει φετφά, ότι όλες οι γυναίκες του ΕΠΟΚ να ψωνίζουν από την μπουτίκ της γυναίκας μου, διότι θα τις διαγράψει; Αποκλείεται, αφού η γυναίκα μου ασχολείται με το ιερότερο επάγγελμα του κόσμου, τα «Οικιακά».
Άρα λοιπόν ουδέν αναμένω από τον κ. Χατζηδάκη. Κατόπιν αυτού μπορώ να πω δυό λόγια για το πώς γνωριστήκαμε. Τα έχω πει δεξιά κι’ αριστερά (ή μάλλον μόνο δεξιά…) αλλά να τα πω κι’ εδώ.
Ήτανε λοιπόν κάποιο καλοκαίρι, Ιούλιο μήνα, όταν ο Γιάννης ο Γαννάκενας, αυτός ο μοναχικός καουμπόι, διοργάνωνε μνημόσυνο για τον Εθνεγέρτη Ίωνα Δραγούμη, εκεί στην στήλη που υπάρχει απέναντι από το Χίλτον. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά τον Μάνο και επειδή τον είδα νεαρό και ήδη είχα διαβάσει βιβλίο του, η ερώτηση βγήκε αβίαστη:
Αυτός είναι ο Πρόεδρος του ΕΠΟΚ Μάνος Χατζηδάκης. Απρόβλεπτος και στο γράψιμο καταδρομέας. Δηλαδή χτυπάει την κατάλληλη στιγμή, με την διαφορά ότι δεν φεύγει, αλλά κάθεται ατάραχος και αντιμετωπίζει τους διαφόρους άσχετους, οι οποίοι όταν τους στριμώξει, λακίζουν λέγοντας: «Συγγνώμη αλλά δεν το ξέρω καλά το θέμα…», όπως ο κ. Τζήμερος.
«Και μέχρι τότε εμείς τι θα κάνουμε;» θα ρωτήσετε. Θα κάνετε τα μπανάκια σας, θα πάρετε τα αναδρομικά σας σε 652 δόσεις, όσοι έχετε σπίτι ή οικόπεδο στο Καστελόριζο, στο Αγαθονήσι και σε άλλα «τουρκικά» νησιά, βάλτε καλού κακού κάνα πωλητήριο ή περιμένετε τον κ. Ντόκο και την κ. Ντόρα να μας πει με ποιους όρους θα γίνει η συνδιαχείριση στο Αιγαίο και πορεύεστε αναλόγως.
Όσο για τα «Εποκικά» εδώ θα είμαστε να τα λέμε.
τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.
Στίς 25 Νοεμβρίου 1973, ὁ Ταξίαρχος Δημ. Ἰωαννίδης ἀνέτρεπε μέ “κίνημα” τόν Γεώργιο Παπαδόπουλο. Ἐπρόκειτο γιά μία ἀποστασία. Μία “ἐκ τῶν ἔσω” ἀνταρσία. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Κ. Παναγιωτάκος γράφει: «Ὅταν ξέσπασε ἡ γαλλική Ἐπανάσταση, ὁ περίτρομος Λουδοβίκος 16ος ρώτησε ἄν ἐπρόκειτο γιά “ἀνταρσία” (revolte). “Ὄχι Μεγαλειότατε -τοῦ ἀπάντησαν- πρόκειται γιά “’ἐπανάσταση” (revolution). Στό δίπτυχο τῆς ἱστορίας τῆς 7ετίας, τά γεγονότα ἐξελίχθηκαν πρωθύστερα καί τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1967, ἀκολούθησε ἡ Ἀνταρσία τοῦ 1973».[1]
τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.
Αγαπημένε μας Πρόεδρε, αξέχαστε Αρχηγέ, Γεώργιε Παπαδόπουλε!
Για μία ακόμη φορά -όπως κάθε χρόνο- βρισκόμαστε μπροστά από το απέριττο μνήμα σου, για να τιμήσουμε την μνήμη σου. 21 χρόνια πέρασαν από τότε που εγκατέλειψες τον επίγειο βίο σου. Και η προσωπικότητα, η εποχή, η ιδεολογία και το έργο σου γίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ!
Η Ἑλλάς της εποχής σου κατέκτησε τήν διεθνῆ πρωτοπορεία σέ ὅλους τους τομεῖς τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικής ἀναπτύξεως:
τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ. τοῦ Ε.ΠΟ.Κ.
Ἡ Ἀλβανία ἱδρύθηκε ὡς Κράτος τό 1912. Καί συμπεριέλαβε στήν ἐπικράτειά της τό ἑλληνικότατο βόρειο τμῆμα τῆς Ἠπείρου. Καί παρ’ ὅτι τά δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος στήν Βόρειο Ἤπειρο ἀναγνωρίσθηκαν διεθνῶς,[1] ἡ Ἑλλάς τέσσαρες φορές ἀπελευθέρωσε τήν Βόρειο Ἤπειρο καί ὅλες ἀναγκάσθηκε νά ἀποσυρθῆ.[2]
Μετά τόν πόλεμο, οἱ σχέσεις ἦσαν ἀνύπαρκτες. Ἡ Ἑλλάς διατήρησε τυπικά τήν “ἐμπόλεμη κατάσταση” μέ τήν Ἀλβανία, ἐνῶ ἡ τελευταία, στήριξε τόν Δ.Σ.Ε. κατά τήν περίοδο τοῦ 1946 - 49 καί φυγάδευσε τά ὑπολείμματά του μετά τήν ἥττα του στόν Γράμμο. Τό κομμουνιστικό καθεστώς τοῦ Enver Hoxha μεθοδευμένα προχωροῦσε στόν συστηματικό ἀφανισμό τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἐνῶ στίς ἀρχές τοῦ 1967 ἀπαγόρευσε κάθε δημόσια θρησκευτική ἐκδήλωση στό κράτος καί ἔκλεισε ὅλες τίς ἐκκλησίες. Ἡ πλήρης ἀπουσία τῆς Ἑλλάδος μέχρι τότε, δέν ἔδινε ἀπολύτως καμμία δυνατότητα ἑλληνικῆς ἀντιδράσεως γιά τήν προάσπιση τῆς Βορείου Ἠπείρου…
